به نظرم نمی آد که دیوونه محصور به قیدی باشه.زمان براش تکلیف معلوم کنه و یا محکوم به تحمل شکنجه خرد کننده دنیا باشه که بسان پتک گران مایه ای علیه کلیه احساسات طرب انگیزش قامت بسته باشه.

و عاطفه رو تو نطفه خشکونده باشه و آنقدر که حق هم اونو عاجز از تحمل غمی به غایت پست گردانده باشه.

یا در حین حیات بوی تعفن الرحمانش فضا رو مسموم کرده باشه.و این لاشه روپا در نهایت وقاحت روی پلیدی رو سفید کرذه باشه.

و رب النوع فقط قادر به نگاهی عاقل اندر سفیه از قفای دستان خشک شده زیرچونه اش به این دوپایان،چهار پا صفت می باشد.

آری زندگی دیوانگان اینقدر شقاوت بار نیست.زیرا روی زمین همچون ما راه نمیرن و نفس نمی کشن و دل نمیشکونن و...

باری تعالی

تو خود حکمت خلق من را به حتم میدانی

          ولی آرزوی من حقیر زندگی همچون دیوانه هاست.