ولي افسوس ، او هرگز نمي داند .

نگاهش مي کنم شايد بخواند از نگاه من که

او را دوست مي دارم ،

ولي افسوس

او هرگز نگاهم را نمي خواند .

به برگ گل نوشتم من که

او را دوست مي دارم ،

ولي افسوس

او برگ گل را به زلف کودکي آويخت تا او را بخنداند .

به مهتاب گفتم : اي مهتاب

سر راهت به کوي او سلام من رسان و گو که

او را دوست مي دارم ،

ولي افسوس

يکي ابر سيه آمد ، ز ره روي ماه تابان را بپوشانيد .

صبا را ديدم و گفتم : صبا دستم به دامانت ،

بگو از من به دلدارم که

او را دوست مي دارم ،

ولي افسوس

ز ابر تيره ، برقي جست و قاصد را ميان ره بسوزانيد .

کنون وامانده از هرجا دگر با خود کنم نجوا ،

يکي را دوست مي دارم ،

ولي افسوس

او هرگز نمي داند